میتوانم البته به زبانی اینها را بگویم اما نمیتوانم از چهره های بهت زده ی مستمعانم چشم بپوشانم و اجبار مرا به جاده ی ناتمام ساده سازی کلام و تلاش برای کاسته نشدن از حجم اندیشه میکشاند.

در نوشتن در بلاگ البته مساله تا حد زیادی ساده تر است. کامنتها را بسته ام و هیچ دوستی نیست که بلاگم را مستمرا بخواند، در نتیجه هیچ بهتی در کار نیست!

گمانم باید چشمهایم را ببندم حرف که میخواهم بزنم.

شاید هم اشتباهم در استفاده از زبان به مثابه ی ابزار انتقال معرفت است.

آرمان من این است:

Reden ohne Worte

Sprechen ohne Laut

پ.ن: درسگفتارهایی که تاکنون ارائه کرده ام، نتوانسته اند حتی مرا تاحدودی راضی کنم. ناگفته هایم بیشتر و چه بسا جذابتر و چالش برانگیزتر از گفته هایم هستند. (خطاب به کسانی که ساعاتی را در این جلسات گذراندند:) متاسفم که وقتتان را تلف کردم. متاسفم که نمیتوانم و مایل هم نیستم که برخی چیزها را به بیان دربیاورم.

دسته‌بندی شده در: تاملات شبه فلسفی, خود کاوی, دلتنگی ها ]]> http://shabneveshtha.wordpress.com/2012/02/24/%da%af%d9%81%d8%aa%d9%87%d9%86%d8%a7%da%af%d9%81%d8%aa%d9%87/feed/ 0 ariahamb http://shabneveshtha.wordpress.com/2012/02/21/509/ http://shabneveshtha.wordpress.com/2012/02/21/509/#comments Mon, 20 Feb 2012 20:31:05 +0000 نفر http://shabneveshtha.wordpress.com/?p=509 ]]> عشق اگر قرار بود یک سازمان سیاسی باشد، قطعا در فاشیسم متجلی میشد.

تیغهاتان را تیز کنید و منتظر بمانید تا عفونت در برش بگیرد.

حتی میتوانید گهگاه گیلاسی بردارید و کتابی، و در موسیقای ترک برداشتنش مستغرق شوید.

فراموش نکنیم که آن چه از آن پس از فروپاشی باقی بماند، همان پایه ی و اساس آن چیزی خواهد شد که در آینده بازگشت خواهد (/خواهد کرد).

فراموش نکنیم که هیچ ایده ای را پایانی نیست.

ای روشنی صبح به مشرق برگرد

ای ظلمت شب با من بیچاره بساز

(ترانه ی تیتراژ اول «قهوه ی تلخ – باید با صدای مهران مدیری این را در ذهن مجسم کنید تا کمی از حس این نوشتار را دریابید)

پ.ن: «حس» بودن و نه «فکر» بودن.

پ.ن2: مصرع دوم عجز و ناتوانی در دفاع از خود را میرساند.

(a scene from the FRIENDS TV serie)

سرگرم ترجمه ی متنی در زمینه ی بازی درمانی کودکان و تحلیل بازی های کودکانه هستم. با خواندن مثالهای گوناگونی که از اختلالات روانی کودکان و نمود آنها در بازی هایشان ذکر شده اند، صحنه هایی از روزگاران کودکی ام جلوی چشمانم ظاهر میشوند. حافظه ای که مرا عامدانه عمدتا راهی به دستیابی به این خاطرات نمیگذارد، هر تلاشی برای تحلیل را عقیم میگذارد. تنها این نکته دستگیرم میشود که ریشه ی تمام پیچیدگی های روانی امروزم، در کودکی ای به غایت مشقت بار است.

I witnessed sadly how the life sucked the energy out of me.

این فقط داستان من نبوده و نخواهد بود قطعا. دست کم بسیاری از هم نسلی های من چنین دردهایی را تحمل کرده اند؛ کمتر و بیشتر؛ طولانیتر و کوتاهتر. آیا دست اما باید شست؟ کودکی هامان به پایان رسیده و دیگر چندان امکان تغییر نداریم. تحلیل آن تنها از دست روانکاوانی خبره بر می آید و درمان آنها مستلزم صرف هزینه های فروانیست.

شاید اینکه امروز عمیقا با آنارشیستها احساس همبستگی میکند، پیوندی وثیق با روزهایی دارد که در انتظار دیدن احسان یا محمدحسین فعل تنهایی را صرف میکردم.

I got some skeletons in my closet and I don’t know if no one knows it, so before they thrown me
inside my coffin and close it, i’ma expose it, i’ll take you back to ’73, before I ever had a
multi-platinum sellin› Cd, I was a baby, maybe I was just a couple of months, my faggot father
must have had his pantie’s up in a bunch, cause he split, I wonder if he even kissed me goodbye,

(http://www.lyricsmania.com/cleanin_out_my_closet_lyrics_eminem.html)

اما من این جنس را میشناسم. ما مسائلی که روزمره ی دیگرانند را به نحوی حل یا منحل کرده ایم اما روشمان ما را به دغدغه ها و چالش هایی دردناکتر و حل ناشدنی تر رسانده است.

هرگز نمیتوانیم نقشمان را کامل بازی کنیم. بالاخره روزگاری لبی که نباید ناگهان خنده اش محو میشد، رسوامان میکند.

«There’s something inside me that pulls beneath the surface

Consuming/confusing

This lack of self-control I fear is never ending»

Linkin Park – Hybrid Theory – Crawling

پ.ن: شاید هم حسودی میکنم. اما زیاد پیش آمده که دیگرانی در این موقعیت نسبت به خود من قرار گرفته اند.

Explore your own Sexuality!

Fantasize!

جایی میخواندم که علت ناتوانی کودکان اوتیست در بازی کردن با کودکان نرمال ( و نه صرفا سالم) را با تکیه بر ناتوانی آنها در درک ساز و کارهای فکر دیگران تبیین کرده اند.

نتوانی اگر چون آن دیگری ها فکر کنی و بگویی و بنویسی به بیگانه ای تبدیل میشود.

When they are at Rome, they do there as they see done.

Robert Burton, The Anatomy of Melancholy (1621), III. 4. 2

ر.ک. برهان زبان خصوصی + مساله ی زبانی بودن اندیشگی (بنابر استدلال تحلیلی ها)

حضور در جامعه مستلزم بیگانگی از خویشتن و صورتک بر صورت زدن است.